Blogpagina

Dit is de blogpagina van Bevrijdend ademwerk. je vindt hier artikelen die gerelateerd zijn aan het onderwerp van de website door op de linken te klikken

Blogpagina

HuilenStabiliteitDe Dood Geluk
LeegteSmoeshanenDe KoninginAanraken
MaskerWaterDankbaarheid

HUILEN

Huilen doen we voornamelijk als er iets mis gaat in ons leven. Er zijn vele omstandigheden die aanleiding geven om te huilen. Je kunt huilen uit machteloosheid of wanhoop. Eigenlijk ben  je boos, maar daar kun je niets mee. Want wat je ook zegt, wat je ook doet, het helpt allemaal niets. Je bent totaal gefrustreerd, en je blijft maar huilen. Je kunt ook huilen uit gemis. Je raakt iets kwijt , iemand gaat dood of verlaat je. En je belandt in een rouwproces en tranen komen op om de pijn te verlichten. Maar op huilen rust ook een taboe. Want huilen lijkt kinderachtig, omdat tranen in je ogen  je kwetsbaarheid laten zien. Daarom is ons aangeleerd niet te huilen. Vooral mannen is aangeleerd flink te zijn en niet te huilen. Hierdoor wordt huilen steeds moeilijker. Je tranen zijn bevroren. En dat is jammer, want tranen hebben van oorsprong niets te maken met verdriet. Huilen is het eerste wat een pasgeboren kind doet. Iedereen treedt de wereld huilend binnen. Huilen is  een van de weinige dingen die niet zijn aangeleerd. Dus als je immens kunt huilen zou je kunnen zeggen dat je opnieuw geboren wordt. Al je bevroren tranen beginnen te ontdooien. Alle vroegere pijn en alles wat aangeleerd is lost in dat huilen op. Je tranen zijn als smeltwater, hoewel de ijskorst nog zichtbaar is, begint het leven eronder weer te stromen. Tijdens dit proces kan iemand uiteindelijk zijn of haar bestemming ontdekken en vindt diepgaande heling plaats.

MASKER

Het gezicht dat we aan de buitenwereld tonen, is zelden ons ware gezicht. Wanneer we dat wel doen, wordt dit vaak aangezien als vreemd, raar. Want gewoonlijk verbergen we ons waarachtige gezicht achter een masker. Maar soms tonen we even onze ware aard, bijvoorbeeld als we in de auto zitten en iemand ons bij het inhalen snijdt. Zo nu en dan verwaarlozen we ook onze verdediging, omdat we moe of geprikkeld zijn vergeten we ons gezicht in de plooi te houden. Kijk maar eens om je heen in een volle trein na afloop van  een werkdag. Dan is te zien hoe al die gezichten iets van hun waarachtigheid blootleggen. Er zijn ook mensen die voortdurend glimlachen, hoewel ze zich misschien doodergeren of kwaad maken. Onze glimlach gebruiken we ook om ons doen en laten te verdedigen of te verontschuldigen. Maar die glimlach heeft maar zelden een echte betekenis. We hebben geleerd ons gezicht in de passende plooi te houden. Maar het is gewoon een masker wat we dragen. Zo kennen we apathische gezichten, voorname gezichten, geleerde gezichten, maar ook feest en begrafenis gezichten. We hebben voor iedere gelegenheid wel een passende gelaatsuitdrukking. Heel af en toe zetten we ons masker af, bijvoorbeeld als we alleen zijn. Maar ook als we ouder worden is het steeds moeilijker onze maskers te dragen, omdat ons ego steeds kleiner wordt. De behoefte om te maskeren ligt  zo diep in ons onderbewuste dat het een reflex is geworden. Hierdoor kan het masker niet meer worden afgezet.

Aanraken

Veel mensen staan zichzelf niet meer toe geraakt te worden. Zij willen of kunnen het leven niet meer toelaten. Zij reageren op het leven vaak met boosheid of wanhoop. Maar geraakt worden is iets anders dan emotioneel reageren. Wanneer we emotioneel reageren, kennen we aan een situatie een zekere waarde toe. We hebben er dan een bepaalde mening over, een oordeel. Van waaruit we ons vervolgens afsluiten, of boos en verdrietig worden. Hierdoor kunnen we niet meer meevoelen met de ander. En dat is jammer want daardoor voelen we ons vaak alleen, eenzaam en onbegrepen. Wanneer we geraakt worden gebeurt er echter iets anders. Er ontstaat een verbinding tussen datgene wat je raakt en jezelf. De scheiding valt namelijk weg en je wordt één met de ander. Maar je kunt ook geraakt worden door bijvoorbeeld een mooi natuurverschijnsel. Het is eigenlijk niet  zozeer het beeld op zich dat je raakt, maar meer de ervaring dat er niets anders is dan dit prachtige grenzeloze schouwspel wat door je wordt opgenomen, en als het ware in je verschijnt. Ook al schieten woorden altijd tekort, toch doe ik een poging om te beschrijven wat ons werkelijk raakt. Diep geraakt worden brengt ons in contact met onverklaarbare van het leven. Op zo’n moment begrijpen we niet meer wat er gebeurt, we zijn verwonderd en totaal vervuld. Even zijn alle vragen verdwenen, niets lijkt nog een probleem. Even zijn we helemaal doordrongen van de betekenis van het leven.

GELUK

Het woord geluk wordt op verschillende manieren gebruikt. Bijvoorbeeld als iets gelukt is, je bent geslaagd voor je rijexamen, of je hebt de man of vrouw van je dromen aan de haak geslagen. Ben je daar niet in geslaagd dan heb je pech gehad.  Pech blijkt dus het tegenovergestelde te zijn  van geluk hebben. Daarom kan dit soort geluk nooit zonder pech. Wil je dus geluk hebben, dan moet je ook pech hebben. Bijvoorbeeld, tijdens mijn vakantie heb ik mijn been gebroken, maar ik heb geluk gehad want er was een ambulance in de buurt die mij snel naar het ziekenhuis heeft gebracht. Maar ik kan natuurlijk ook zeggen dat ik pech heb gehad, omdat daarmee mijn vakantie verpest is. Het is duidelijk dat geluk dat afhankelijk is van pech niet duurzaam geluk is. Toch blijven we maar streven naar permanent geluk. Maar bestendig geluk kunnen we niet verwerven op basis van streven, verlangen of willen. Want ga maar na bij jezelf. Steeds als je je  gelukkig voelde, was je er niet naar opzoek.  Geluk overkomt je altijd als je opzoek bent naar iets anders. Iedere keer als je je gelukkig voelde, was je jezelf vergeten. Als je jezelf niet kunt vergeten ben je ongelukkig. Gelukkig zijn betekent per definitie dat er geen ‘ik’  meer is. Geluk is er dus alleen wanneer het ‘ik’ niet meer aanwezig is.  Telkens als je geluk tracht te vinden,  ontgaat het je.  Het overkomt je iedere keer als je in beslag wordt genomen door het zoeken naar iets anders. Werkelijk geluk kenmerkt zich door het verdwijnen van verlangens, zorgen, oordelen, voorkeur of afkeer

SMOESHANEN

Meester Linji zei:  Draag je het in je handen, ik sla het eruit. Komt het uit je mond, ik sla hem dicht. Straalt het uit je ogen, ik sla ze dicht. Helaas heb ik nog steeds niemand gezien die op eigen benen kon staan. Iedereen loopt nietsvermoedend in de valkuilen van de oude meesteroplichters. Wat mezelf betreft, ik heb geen leer om weg te geven. Ik ontwar alleen verwikkelingen. Ik hak alleen maar knopen door. Meelopers die van heinde en verre komen – ik daag jullie uit. Wees nergens van afhankelijk! Meer heb ik niet te melden. Niet te geloven zeg. In al die vijf, nee tien jaar heb ik niet één onafhankelijke geest gezien. Niet één! Alleen maar angsthazen die zich verstoppen in holen en gaten. Schrikdiertjes die het al uitschreeuwen als je alleen maar naar ze kijkt. Warhoofden die met hun eeuwige gewauwel de wijde wereld willen bezweren. Aalmoezende smoeshanen die eindeloos in cirkeltjes draaien en zich na iedere rondgang harder op de borst slaan: “Kijk mij eens! Wat ben ik al ver!”

Dankbaarheid

In onze welvarende wereld raakt dankbaarheid steeds meer op de achtergrond. We vinden vaak dat we overal recht op hebben. Het lijkt er op dat we nergens meer dankbaar voor kunnen  zijn. Sommige onder ons schakelen zelfs juristen in, om op te eisen van waar men denkt recht op te hebben. Zo wordt ons leven steeds meer bepaald door onze eisen en wensen en steeds minder door het wonder van dit moment. En dat is jammer, want hoe vervullend is niet een diep gevoelde dankbaarheid voor een onverwacht geluksmomentje in je leven? Hoe bevrijdend is het niet als je iemand ontmoet die echt dankbaar is?  Wanneer je open en met aandacht in het leven staat, komen er dagelijks vele malen dingen voorbij die je dankbaar kunnen stemmen, waaraan je normaal gesproken voorbijgaat. Met aandacht leven opent je ogen voor de schijnbaar vanzelfsprekende dingen, zoals de lucht die je inademt, het bad dat je neemt, het eten dat op je bord ligt, of een goed gesprek dat je hebt. Elke nieuwe dag in je leven is een geschenk. Elke ontmoeting met een ander mens is een dankbetuiging waard. Elke bloeiende bloem is een wonder. ‘Overvloeien van dankbaarheid’ is wat mij betreft een heel mooi gezegde. Het geeft aan dat er iets op gang komt, dat er iets gaat stromen. Vandaar dat dankbare mensen hartelijk en warm zijn, ze stralen energie uit. Wanneer je helemaal niets meer als je recht ziet en je met volledig  lege handen over kunt geven aan het leven, dan vloei je vanzelf over van dankbaarheid.

DE DOOD

Is ziekte, veroudering en de dood onontkoombaar? Natuurkundigen hebben ontdekt dat het kwantum en magische universum  het vermogen heeft om ziekte, veroudering en de dood uit te bannen. En wij maken deel uit van dat universum. Wij zijn alleen geconditioneerd door duizenden jaren rechtlijnig denken. Ons denken kan zich geen onbegrensd, beweeglijk, tijdloos en veranderlijk universum voorstellen. Ons verstand kan zich geen voorstelling maken van een  zuiver energetisch universum dat zich manifesteert via zijn van nature eigen. intelligentie. Deze energie is echter niet gebonden aan ons denken. Daarom weten we helaas nog weinig van deze energie. Maar als deze energie zich kan vermengen met onze lichaamscellen kan dit wel eens een nieuwe stap in de evolutie worden. Maar voor alsnog is het onontkoombaar dat ik op weg ben naar het einde, elke dag elk uur, elke minuut, elke seconde. Ik hoor het als het  tikken van de klok, het gaat maar door. Niet één seconde kan ik dit proces ophouden. Alsof ik in een rijdende trein zit waar ik niet meer uit kan stappen. De trein dendert maar door. Een onweerstaanbare macht dwingt me voorwaarts. Maar waar leidt dit allemaal naar toe? Wat is het doel hiervan? Vernietiging? Vervulling? Gaat de trein rechtstreeks naar het eindstation, de dood? Of is er een tunnel, een doorgang? Waarheen dan? Is het de poort naar wie ik in wezen ben? Is het een in vervulling gaan van wat in beginsel reeds aanwezig is?

STABILITEIT

Een van de belangrijkste dingen in het leven is een zekere  ‘innerlijke stabiliteit’ te vinden. Om tot deze stabiliteit te komen moeten we  ontvankelijk  zijn voor een innerlijke stilte. Ontvankelijk omdat deze stilte niet het gevolg is van inspanning. Zij komt vanzelf als we ons voor het leven openstellen. Deze stilte  is ook niet louter een kalme geest waar geen  gedachten en gevoelens zijn. Integendeel het is een ruimte waarbinnen al onze ervaringen vanzelf kunnen plaatsvinden. Dit is een ander soort stilte als wij kennen. Bij stilte denken we meteen aan de afwezigheid van lawaai of aan een stille geest zonder gedachten. Maar dat is een betrekkelijke stilte. Ik bedoel de stilte die ontstaat als we al onze ervaringen die zowel in als buiten ons gebeuren verwelkomen. Dit is volkomen nieuw voor ons. We hebben altijd geleerd om in strijd te zijn met wat er is. We denken nog steeds dat we vrede en vrijheid kunnen vinden door onze innerlijke of uiterlijke omgeving te veranderen. Maar het is waanzin om je voortdurend te verzetten tegen wat er is en te denken dat het anders zou moeten zijn. Verzet en strijd brengt ons alleen maar dieper in juist datgene  waaraan we proberen te ontsnappen. Op die manier blijf je tegen het leven vechten.

Leegte

Gewoonlijk gaan we volledig op in onze plannen en ambities. Omdat we er heilig van overtuigd zijn dat die ons leven zin en betekenis zullen geven. Het geeft een gevoel van ‘ik besta’, er gebeurt iets, ik heb een doel in mijn leven. En we hopen daarmee onze dromen, plannen en idealen gestalte te kunnen geven Afgezien we daarin slagen of niet, we zullen daar nooit voldoening in vinden. Want als onze dromen niet uitkomen zijn we zo al zo niet voldaan, maar ook als ze wel uitkomen blijven we ons onvoldaan voelen. Het is dan net of er primair iets ontbreekt, alsof we iets fundamenteels missen. Toch blijft het verlangen naar vervulling bestaan. Het is een psychologische pijn wat voelt als een knagende innerlijke leegte, als een ontoereikendheid, of als zinloosheid. Die leegte was er altijd al, maar werd opgevuld door onze plannen en ambities, zodat we de pijn niet voelden. Nu die leegte-vullers zijn weggevallen voelen we die pijn in al zijn hevigheid . In eerste instantie zullen we proberen de pijn te ontlopen of te ontkennen. Maar zo gauw we merken dat dit niet lukt, gaan we iets anders proberen. We nemen dan drugs of alcohol, of we gaan aan reiki, meditatie of yoga doen. Uiteindelijk om iemand te worden die vrij is van pijn. Maar juist dit ‘worden’ is de oorzaak van de pijn, het komt voort uit de neiging redding te zoeken bij iets wat buiten onszelf ligt. Waardoor we altijd met lege handen blijven staan. Ondertussen blijven we innerlijk groeien. We worden steeds spiritueler, liefdevoller en socialer. Maar in werkelijkheid zijn we een wolf in schaapskleren, de duivel vermomd als heilige. Voor het oog van de buitenwereld zijn we gelukkig en vrij, maar innerlijk voelen we ons leeg en lijden we pijn

Koningin

Een koningin zal zich nooit op glad ijs begeven. Want zie je het al voor je; een koningin met zo’n grote wijde rok en daaronder allemaal onderrokken die de schaatsen onderbindt, en het ijs op gaat en dan valt. Dat kan toch niet, een koningin kan zich gewoonweg niet permitteren met haar beentjes omhoog tussen het gewone volk te liggen. Daarom zal zij als ze verstandig is,  daar nooit aan beginnen, want een koningin  moet alles kunnen, en mag in  geen geval  afgaan. Ook ik ben lange tijd  als een koning met lange rokken door het leven gegaan, bang om te vallen, bang om af te gaan Maar door te accepteren iets niet te kunnen, en mezelf toe te staan fouten te mogen  maken, ben ik nu vaak op het ijs te vinden,  en met veel genoegen. Helaas blijkt het voor veel mensen heel erg moeilijk te zijn om te accepteren dat ze iets niet kunnen, of iets verkeerd doen. Vaak verlangen ze wel een eigen invulling  aan het leven te willen geven, maar blijft men op een of andere manier in dezelfde situatie zitten. Of komen in een vicieuse cirkel terecht, een  constant gevecht tegen willen en niet willen. Hierdoor verdwijnt geleidelijk aan het vermogen om daar verandering in aan te brengen. Toch zal ik je graag willen uitnodigen om eens op het ijs te stappen en te ontdekken hoe het is om fouten te maken en te laten zien dat je niet perfect bent. Het geeft je de mogelijkheid om eens te ervaren hoe fijn het is om meer mens te zijn en met het gewone volk te schaatsen en plezier te hebben. Uiteindelijk bestaat een groot gedeelte van de ijspret toch gewoon uit vallen en opstaan.

water

Water heeft me altijd al gefascineerd. Het heeft een zekere aantrekkingskracht op mij. Als ik aan water denk dan roept dat een beeld op van een rivier. Het fascinerende van een rivier is dat ze bijna nooit stilstaat, ze stroomt altijd verder. Vanuit de bron in de bergen, langs rotsachtige hellingen, uitmondend in de rivier. Hoelang zal ze al onderweg zijn als ze voorbij komt? Een rivier leeft, ze stroomt, ze verandert, ze blijft zichzelf en vervoert steeds nieuw water. Ze accepteert het water zoals het op haar afkomt. De rivier doet me altijd denken aan mijn eigen leven. Ik ben zelf zo’n rivier. Alleen waar ik vandaan kom en wat er gebeurt is onderweg, waardoor ik zo ben als ik nu ben, is me nog niet duidelijk. Wat ik wel weet is dat de bedding van mijn rivier  al kant en klaar ‘gegraven’ was. Ik hoefde de bedding slechts te vullen met water, weliswaar zonder herrie en lawaai, net zoals de rivier, want dat is zoals het hoort. Zo is het mij althans vergaan. Maar ik ben hier niet zomaar, zonder zin of doel. Zoals de rivier zal mijn leven eens uitmonden in de ‘zee’, in het ‘volledig water zijn’. Dit kan echter niet eerder gebeuren wanneer ik vrede sluit met alles op de weg daar naar toe, inclusief met wat ik  langs de oevers tegenkom. Maar vasthouden heeft geen zin, want de stroming van  de rivier is veel sterker. Ik moet wel loslaten en meestromen alsmaar verder en verder. Weg van waar het begon, door alle bergen, hellingen, kronkelingen en andere obstakels  heen. Maar niet vanuit mezelf. Want alles wat de rivier heeft en ooit zal hebben is haar geschonken, alles vloeit naar haar toe. Ik hoef alleen maar  mee te stromen. Sterker nog, ik zal wel mee moeten gaan. Ik heb geen keus. Zo ga ik steeds verder en verder, de verte in, totdat ik volledig in de ‘zee’ opga.    

Share This:

Gepubliceerd door

Willem Overvliet

Ik help je om je adem te bevrijden van alles wat je is opgelegd,maar ook van wat je jezelf hebt opgelegd. Zodat je weer vrij en onbevangen kunt leven.